Bedrukt plakband wordt vooral gebruikt voor het verpakken van producten, zoals het sluiten van dozen, bundelen en etiketteren. Bedrukte verpakkingstape vereist een goede hechting, een bepaalde sterkte en taaiheid om de stevigheid en luchtdichtheid van de verpakking te garanderen. Wat zijn de testmethoden voor bedrukt plakband?
① Inspectie van de afdrukkwaliteit: Visuele inspectie in combinatie met standaard kleurenkaarten, vergrootglazen en andere hulpmiddelen wordt gebruikt om de helderheid, kleur en registratienauwkeurigheid van afgedrukte patronen en tekst te evalueren. Voor detectie van kleurafwijkingen kan een colorimeter worden gebruikt voor nauwkeurige metingen; het kleurverschil met het standaard kleurmonster moet binnen het opgegeven bereik vallen.
② Kwaliteitsinspectie van het tape-oppervlak en de randen: Observeer onder natuurlijk licht of bij standaard lichtomstandigheden het tape-oppervlak visueel op defecten zoals luchtbellen, deeltjes, rimpels, krassen en delaminatie, en of de randen netjes, gekruld of ongelijkmatig in de breedte zijn. Voor kleine defecten kan voor observatie vergrootapparatuur zoals microscopen worden gebruikt.
① Breedtemeting: gebruik meetinstrumenten met de vereiste nauwkeurigheid (zoals schuifmaat, micrometer, enz.) om de breedte op verschillende locaties op de tape te meten. Neem de gemiddelde waarde als de tapebreedte. Het meetresultaat moet voldoen aan de nominale waarde en tolerantie-eisen.
② Lengtemeting: Rol de tape met een uniforme snelheid uit de kern. Gebruik een meterteller of een ander lengtemeetapparaat om de werkelijke lengte van de tape te meten. De gemeten waarde mag niet kleiner zijn dan de nominale lengte.
③ Diktemeting: Gebruik een diktemeter om de dikte op verschillende locaties op de tape te meten, inclusief de substraatdikte en de totale dikte (substraat + lijmdikte). De meetnauwkeurigheid van de diktemeter moet voldoen aan de testvereisten en de meetresultaten moeten voldoen aan het diktebereik en de uniformiteitsvereisten die zijn gespecificeerd in de productnorm.
① Treksterkte en rek bij breuktest: Snijd volgens de relevante normen een monster van een bepaalde grootte uit de tape en voer een trekproef uit op een universele testmachine met de gespecificeerde treksnelheid. Noteer de maximale krachtwaarde bij breuk (d.w.z. treksterkte) en de rek bij breuk (bereken de rek bij breuk). Het testproces moet de omgevingsomstandigheden zoals temperatuur en vochtigheid strikt controleren om de nauwkeurigheid van de testresultaten te garanderen.
② Initiële kleefkrachttest: De algemeen gebruikte rollende-balmethode voor het testen van de initiële kleefkracht omvat het plaatsen van een stalen kogel van een bepaalde maat op een hellend plakband en het observeren van de rolafstand of stoppositie van de bal om de initiële kleefkracht van de tape te beoordelen. De testapparatuur moet voldoen aan de standaardeisen en moet vóór elke test worden gekalibreerd.
③ Holding Tack Test: Met behulp van een holding tack tester wordt het plakbandmonster op een gespecificeerde testplaat geplakt en wordt er een bepaalde druk uitgeoefend. De testplaat wordt vervolgens verticaal opgehangen en onder gespecificeerde temperatuur- en tijdsomstandigheden wordt de tape geobserveerd op verschijnselen zoals loslaten of verplaatsing om te bepalen of de hechtkracht van de tape aan de eisen voldoet. De nauwkeurigheid en stabiliteit van de houdkleeftester hebben een aanzienlijke invloed op de testresultaten en vereisen regelmatig onderhoud en kalibratie.
④ Afpelsterktetest: het plakbandmonster wordt op het oppervlak van het te verlijmen object geplakt. Bij de gespecificeerde afpelsnelheid en -hoek wordt een trekbank gebruikt om de tape van het oppervlak af te pellen. De krachtverandering tijdens het afpellen wordt geregistreerd en de gemiddelde afpelsterkte wordt berekend. De sleutel tot het testen van de afpelsterkte is het waarborgen van de kwaliteit van de hechting van het monster, de nauwkeurigheid van de afpelsnelheid en -hoek, en de precisie van de testapparatuur.
① Detectie van limieten voor gevaarlijke stoffen in lijmen: Chemische analysemethoden, zoals gaschromatografie-massaspectrometrie (GC-MS) en krachtige vloeistofchromatografie (HPLC), worden gebruikt om schadelijke stoffen zoals formaldehyde, benzeen, tolueen en xyleen in lijmen kwalitatief en kwantitatief te analyseren. De testresultaten moeten voldoen aan de limieten die zijn gespecificeerd in nationale normen. Het testproces moet strikt worden uitgevoerd volgens de relevante standaardprocedures om de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van de testgegevens te garanderen.
② Chemische corrosiebestendigheidstest: Het tapemonster wordt ondergedompeld in een chemisch reagens met een gespecificeerde concentratie en temperatuur. De uiterlijke veranderingen van de tape worden periodiek gedurende een bepaalde periode waargenomen (bijvoorbeeld zwelling, verkleuring, delaminatie, enz.) en de veranderingen in de fysieke eigenschappen van de tape (bijvoorbeeld treksterkte, afpelsterkte, enz.) worden getest om de chemische corrosieweerstand van de tape te beoordelen. Het type, de concentratie, de onderdompelingstijd en de temperatuur van de chemische reagentia die bij de test worden gebruikt, moeten worden bepaald op basis van de beoogde gebruiksomgeving van de tape en de relevante normen.
① Afbreekbaarheidstest: Voor biologisch afbreekbare bedrukte tapes worden geschikte testmethoden gebruikt op basis van hun afbraakmethoden (bijv. biologische afbreekbaarheid, fotodegradatie, hydrolyse, enz.). Met de biologische afbreekbaarheidstest kan het tapemonster bijvoorbeeld in een specifieke bodem of composteringsomgeving worden begraven en het massaverlies, de veranderingen in de mechanische eigenschappen en de afbraakproducten van de tape gedurende een bepaalde periode worden gevolgd om te beoordelen of de biologische afbreekbaarheid aan de standaardvereisten voldoet. Het testproces moet de werkelijke omgevingsomstandigheden simuleren en de testparameters strikt controleren.
② Recyclebaarheidsbeoordeling: Door de materiaalsamenstelling van de bedrukte tape te analyseren en deze te combineren met bestaande recyclingtechnologieën, worden de haalbaarheid en methoden van recycling beoordeeld. Voor bedrukte tapes met plasticfoliesubstraten kan bijvoorbeeld hun compatibiliteit en verwerkbaarheid in plasticrecyclingsystemen worden geanalyseerd op basis van hun materiaaltype (bijv. BOPP, PET, enz.).
③ Detectie van zware metalen: het gehalte aan zware metalen (lood, kwik, cadmium, chroom, enz.) in de bedrukte tape wordt gedetecteerd met behulp van instrumenten zoals atoomabsorptiespectrometrie (AAS) en inductief gekoppelde plasmamassaspectrometrie (ICP-MS). De testresultaten moeten lager zijn dan de limieten gespecificeerd in nationale normen. Het testproces moet de monstervoorbereidings- en analysemethoden van relevante normen volgen om de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van de testresultaten te garanderen.
